آدم چطوری گاو میشه؟ به مرور!!!
درباره سایت
آخرین مطالب
امکانات وب
داشتنِ دوست های غیربلاگری که میدونن بلاگری تقریبا به اندازه داشتنِ دوست هایی که نمیدونن هری پاتر چیه، سخته. همونطور که برای دسته دوم باید توضیح بدی تسترال و فشفشه چی هستن و «هافلپافی اصیل» فحش نیست ( بلکه «اسلیترینی اصیل» فحشه :دی )، برای دسته اول هم باید شرح بدی چرا با بلاگران در تلگرام سخن میگی ولی شماره هیچکدوم همکلاسی های پسرت رو نداری( که دو موضوع کاملا بی ربط هستن، پسرهامون جواب سلام هم نمی دادن، من چرا و چگونه باید شماره شون رو داشته باشم؟ :دی)، یا چرا بلاگران رو با اسم صدا می کنی و همکلاسی هاتو به فامیلی (که باز هم دو موضوع بی ربط هستن، من میدونم اسم و فامیلِ چویل چیه، ولی هنوزم بهش میگم چویل :دی ) یا چطوری میری میتینگ با یه عده که تا حالا ندیدیشون . (پاسخ اینه که با تمرین و تکرار، و هر بار هم دو روز قبل و بعدش دچار حملات IBS بودم :)) )
اما فاجعه وقتیه که قضیه فلسفی میشه، مثلا یهو برمیگرده میگه «اصلا برای چی وبلاگ می نویسی؟ چرا تو دفتر خاطراتت نمی نویسی؟ مگه برای دل خودت نمی نویسی؟» و جواب خاصی نداری که بدی. چون اگه برگردن بهت بگن «چرا هری از کودکی مورد بدرفتاری و قلدری واقع شده ولی دچار هیچ بیماری شخصیتی روانی خاصی نیست» میری شیش هفت تا فن تئوری میخونی، تهش میری سایت رولینگ F.A.Q میذاری منتظر میمونی خودش پاسخگو باشه، ولی برای داستانِ زندگی خودت نه فن تئوری داری، نه رولینگ، نه حتی سایت. :دی
گوش بدیم: Someone Like You
پی نوشت: نظر شما رو نمیدونم ولی به نظر من آدل با توجه به تکرار یه داستان در چند تا از آهنگاش، بلاگریه که به جای نوشتن تو وبلاگش پست هاشو میخونه. :دی
پی نوشت: این خواننده هایی که آهنگای آدل رو میگیرن کاور می کنن ته اعتماد به نفسن. بزرگوار شما به چه جراتی لهجه بریتیش به اون شگفت انگیزی رو با لهجه آمریکایی خودت کاور می کنی و خجالت نمی کشی؟
برچسب:
نویسنده: پرهام پاکدل