چند وقت پیش داشتم در حال استفاده از هالولنز( هدست واقعیت افزوده مایکروسافت ) از خودم توی آینه فیلم می گرفتم. قرار بود فیلم برای یه ارائه کلاسی استفاده بشه و بابتش لباس خوب پوشیده بودم، موهامو آب شونه کرده بودم، اینه قدیمون رو برده بودم یه نقطه تمیز و خالیِ راهروی خونه و نشسته بودم با اپلیکیشنمون ور می رفتم.
چون ارائه مهمی بود بعد از ذخیره فیلم نشستم دو سه دور بازبینیش کردم که همه چیز تو کادر باشه و چیزی از قلم نیفتاده باشه و سوتی موتی نداده باشیم. در حالی که همچون یک منشی صحنه تازه کار مشغول بررسی یکایک زوایای پنهان کادر بودم، متوجه نکته جالبی شدم.
من وقتی تمرکز می کنم لب پایینم رو می جوم. :|
میدونستم که وقتی استرس دارم لب هامو می جوم و میدونستم وقتی لبم پوسته میشه با دست میفتم به جونش و تیکه تیکه ش می کنم، اما نمیدونستم وقتی تمرکز می کنم هم ناخودآگاه جلو چشم ملت خودخواری می کنم. :|
در نتیجه هدف گذاریم برای یازده ماهِ باقی مونده ی 98* اینه که دیگه لبم رو نجوم. هدف بعدیمم اینه که از شر طلسم جویده جویده حرف زدنم خلاص بشم و یه مسابقه ی سخنرانی کوتاه شرکت کنم.
و الان سه روزه که پاکم :دی
* بعله، من هنوز مغزم با تقویم فارسی کار می کنه. به صورتی که همین هفته که برای ادامه سال تحصیلی داشتم یه برنامه ای میچیدم، به سپتامبر به عنوان «سه ماهه ی دومِ سال» اشاره کرده بودم، چون تو شهریوره :|
برچسب:
نویسنده: پرهام پاکدل